با تو.

راز عشق در اين است كه در سكوت دست يكديگر را بگيريد . كم كم ياد مي گيريد كه بدون كلام رابطه برقرار كنيد . ...  

هرگز ريسمان اميد را رها مكن .وقتي احساس مي كني كه ديگر تحمل نداري ؛جادوي اميد است كه به تو اميد مي دهد تا راه را ادامه دهي.اعتماد به نفس را هرگز از دست مده ؛ تا آن زمان كه باور داري توانايي ؛ دليلي داري تا بكوشي .هرگز مهار شاد زيستن خود را به دست ديگري مده ؛ بر آن چنگ بزن ؛ آنگاه همواره در اختيارت خواهد بود .اين ثروت مادي نيست كه پيروزي يا شكست را رقم مي زند.پيروزي و شكست در چگونگي احساس ما نهفته است .احساس ماست كه ژرفاي حياتمان را نشان مي دهد.روا مدار كه لحظه هاي ناخوشايند بر تو چيره گردند.صبور باش و ببين كه آنها در گذرند .در ياري جستن از ديگران ترديد مكن.امروز يا فردا ؛ همه بدان نيازمنديم .از عشق مگريز به سوي آن بشتاب ؛ چه .....عشق ژرف ترين شادي هاست .چشم به راه آنچه كه مي خواهي ؛ نمان .بلكه با تمام وجود آن را بجوي ؛ و بدان كه زندگي در نيمه راه با تو ديدار خواهد كرد اگر تدبيرها و رؤياهايت با اميدهاي تو همسو نشدند ؛ تو راه گم نكرده اي هر آينه كه چيزي نو از خود و زندگي بياموزي ؛ بدان كه پيش رفته اي .داشتن احساس نيكو به زندگي در گرو داشتن احساس نيكو به خود است هرگز خنده را از ياد مبر ؛ و غرور نبايد مانع گريستن تو شود .

با خنديدن و گريستن است كه زندگي معنايي كامل مي يابد

وقتي تو نیستی
خورشيد تابناك
شايد دگر درخشش خود را
و كهكشان پير گردش خود را
از ياد مي برد
و هر گياه
از رويش نباتي خود
بيگانه مي شود
و آن پرنده اي
كز شاخه انار پريده
پرواز را
هر چند پر گشوده فراموش مي كند
آن برگ زرد بيد كه با باد
تا سطح رود قصد سفر داشت
قانون جذب و جاذبه را در بسط خاك
مخدوش مي كند
آنگاه نيروي بس شگرف مبهم نامرئي
نور حيات را
در هر چه هست و نيست
خاموش مي كند
وقتي تو با مني
گويي وجود من
شکرآفرين نگاه تو را نوش مي كند
چشم تو آن شراب خلر شيرازست
كه هر چه مرد را مدهوش مي كند.    (نوشته شده توسط اميد)