چنان ستوني سپيد رو به غروب ايستاده است ، در چهراش آفتاب درخشان پندار ابدي ، امواج پر شكوه خويش را مي راند .

ذهن او چونان اقيانوسي آرام و بي كران تا سواحل دور گسترده شده است . او حيات و مرگ را در دست قوي خويش دارد.  

پيش از آنكه جان بتواند بشنود،انسان بايد چنان كر شود كه نعره را چون

زمزمه و قرش فيل را چون وز وز كرمهاي شب تاب بشنود.

                                                                                          (كتاب آموزه هاي طلائي)